Author name: Sose 2

Ձեռքով ավելի որակյալ ասֆալտ էինք փռում, քան հիմա Փաշինյանը՝ գերմանական տեխնիկայով: Այս մասին Ալիկ Ալեքսանյանի հետ հարցուպատասխանի ժամանակ ասել է «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության նախագահ Սամվել Կարապետյանը: «Հաջողությունների գրավականը շատ ծանր աշխատանքն է, ասֆալտ էինք փռում, ապրում էի Զեյթունի հանրակացարանում: Ես և եղբայրս ամեն տարի ուսանող եղած ժամանակ, որպեսզի օգնենք ծնողներիս, ամառվա 3 ամիսը գնում էինք, ասֆալտ էինք փռում ձեռքով։ Հիմա ինչը որ տեխնիկան է անում, մենք այն ժամանակ ձեռքով էինք անում, գումար էինք վաստակում, կեսը տալիս էի ծնողներիս, կեսը հետս բերում էի, ապրում էի Զեյթունի հանրակացարանում, կրթաթոշակ էի ստանում, գումարած աշխատավարձը՝ ամբողջ տարին ինձ լավ էի զգում Շատ հետաքրքիր պատմություններ կան աշխատանքային գործունեությանս մասին, բայց ամենակարևորը՝ կարողացանք լավ անցնենք 90-ական թվականները, որովհետև ես այդ ժամանակ արդեն Փաշինյանի շատ սիրած Կալուգայում էի, ծանր ժամանակներ էր, կենդանի մնալ-չմնալու տարիներ էր, բայց մենք պատվով ու նորմալ անունով անցանք, դրանից հետո ամեն ինչ մի քիչ ավելի հեշտ էր, բայց դա մեծ փորձ տվեց մեզ»,- նշել է նա: Անդրադառնալով մայիսի 1-ի հետ կապված լավագույն հիշողություններին՝ Սամվել Կարապետյանը վերհիշեց, թե դպրոցական տարիներին ինչպես են նշել այն: «Դպրոցական երեխեք էինք, դրոշակներով դուրս էինք գալիս գյուղի հրապարակ, լավ սովորող երեխեքին տանում էին Տաշիրի հրապարակ՝ վզկապները կապած, դա երջանկություն էր բոլորի համար»: Հարցին, թե ինչպե՞ս եկավ որոշման, որ ընկերության անունը պետք է լինի Տաշիր ու ինչպե՞ս կարողացավ ծանր տարիներին Տաշիրը դարձնել համաշխարհային բրենդ, Կարապետյանը պատասխանեց. «Երբ ուսանող էի, մեր շրջանը կոչվում էր Կալինինոյի շրջան, Երևանում էի սովորում, դասախոսները ինձ հարցնում էին՝ որտեղի՞ց ես, ասում էի Կալինինոյի շրջանից եմ, 90%-ը նույնիսկ պատկերացում չունեին այդ շրջանի մասին: Ճիշտը որ ասեմ, դա ինձ ցավ էր պատճառում, միշտ շփոթում էին, տարբեր անուններ էին տալիս, հիմնականում չէին կողմնորոշվում, թե որտեղից եմ, դրա համար նույնիսկ այն ժամանակ այդ ցանկությունը մեջս կար, որ ամեն ինչ անեմ, մարդիկ կոնկրետ իմանան ես որտեղից եմ, հիմա արդեն շատերը՝ նույնիսկ աշխարհում, կոնկրետ գիտեն, թե Տաշիրը որտեղ է, ինչ է նշանակում ու ինչ տեսք ունի»:

Պետք է գործի պարգևավճարների և լրավճարների արդար բաշխման հստակ մեխանիզմ։ Չի կարող լինել այնպես, որ նախարարը ստանա 7-8 միլիոն դրամ պարգևավճար, իսկ նույն նախարարության կամ համակարգի այլ աշխատակիցներ՝ 20-50 հազար, 100 հազար դրամ։ Գրել է ԲՀԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը։ «Ներքին համերաշխության և սոցիալական արդարության թեմայի շրջանակներում ես այսօր ուզում եմ խոսել մի շատ կարևոր հարցի մասին և հայտնել իմ և մեր թիմի հստակ դիրքորոշումը։ Հասարակության տարբեր խմբեր զգացմունքային և իրարամերժ կարծիքներ են արտահայտում պաշտոնյաներին և պետական ծառայողներին տրվող պարգևավճարների շուրջ։ Այս թեման, բարձրաստիճան պաշտոնյաներից բացի, վերաբերում է պետական համակարգում աշխատող տասնյակ հազարավոր մեր քաղաքացիների, նրանց ընտանիքներին, և առնչվում է սոցիալական հարցերի մի լայն շրջանակի, որը կարևոր է և պետք է հաշվի առնել։ Տարիների ընթացքում տասնյակ հազարավոր մարդիկ սեփական ծախսերի հաշվարկ են ձևավորել, շատերը վարկեր են վերցրել, և հնարավոր քաղաքական փոփոխությունները նրանցից շատերի համար որքան ցանկալի են, նույնքան էլ ներքին լարվածություն են ստեղծում։ Մենք թիմով քննարկել ենք այս հարցը՝ բոլոր տեսանկյուններից, և մեր սկզբունքային մոտեցումն է. Պետական համակարգի աշխատողները պետք է ստանան պարգևավճարներ, պետական համակարգում աշխատողները պետք է ունենան և´ բարձր աշխատավարձ, և´ պարգևավճարներ, սոցիալական լուրջ երաշխիքներ։ Միևնույն ժամանակ, պետք է գործի պարգևավճարների և լրավճարների արդար բաշխման հստակ մեխանիզմ։ Չի կարող լինել այնպես, որ նախարարը ստանա 7-8 միլիոն դրամ պարգևավճար, իսկ նույն նախարարության կամ համակարգի այլ աշխատակիցներ՝ 20-50 հազար, 100 հազար դրամ։ Չի կարող ուսուցիչը ստանալ 120 000 դրամ աշխատավարձ, երբ նախարարը ստանում է միանգամից մի քանի միլիոն դրամ պարգևավճար։ Սա շատ անարդար է։ Իմ սկզբունքային մոտեցումն է. պարգևավճարները չպետք է լինեն մեկ հոգու քմահաճույքից կախված, որ այդ մեկը բաշխի իր յուրայինների, անձամբ իրեն լավ ծառայողների միջև, իսկ մնացած 90 տոկոսին բաժին հանի՝ ինչ տակը մնա։ Սա անթույլատրելի է։ Պարգևավճարների կարգը պետք է ֆիքսված լինի օրենքով և լինի արդար։ Պետական համակարգը պետության ողնաշարն է, և նրա արդյունավետ աշխատանքը էապես կփոխի պետության հանդեպ քաղաքացիների վերաբերմունքը։ Պետական համակարգը պետք է ունենա արժանավայել եկամուտներ (այդ՝ թվում պարգևավճարներով), որպեսզի չնայի այլ կողմ, որևէ մեծահարուստի ձեռքին, կամ ուշքն ու միտքը չլինի իր անձնական պրոբլեմների շուրջ։ Ամենակարևորը՝ պետական համակարգի աշխատողները պետք է լինեն պաշտպանված, որպեսզի որևէ նոր իշխանություն չգա ու կադրային ջարդ անի՝ «մերոնքականներին» կամ իր կուսակցականներին աշխատանքի տեղավորելով։ Պետական ծառայողների համակարգը չպետք է լինի տարբեր պաշտոնյաների քմահաճությունների գերին»։ Հղումը՝ newday.am